در جست‌وجوی خود

یادداشت نویسنده — یک

یکی از دلپذیرترین تجربه‌های زندگی این است که بتوانیم بخشی از خود را دوباره پرورش دهیم؛ آنچه را از خانواده، جامعه و تجربه‌های گذشته آموخته‌ایم بررسی کنیم و ببینیم کدام بخش هنوز با زندگی امروزمان هماهنگ است. همین که می‌توانیم دوباره انتخاب کنیم و در ساختن خود سهم داشته باشیم، ارزشمند است.

شناخت خود همیشه تجربه‌ای آرام و خوشایند نیست. گاهی ما را با چیزهایی روبه‌رو می‌کند که ترجیح می‌دادیم نبینیم. کنجکاوی نسبت به آنچه درونمان می‌گذرد، ماندن در این فرایند و تحمل رنجی که گاهی با فهمیدن همراه می‌شود، می‌تواند نگاه ما را به زندگی و رابطه‌ها تغییر دهد. وقتی برداشت ما از خود و دیگری تغییر می‌کند، شیوه‌ی بودنمان در رابطه هم دیگر مانند گذشته نخواهد بود.

نوشتن بخشی از سبک زندگی من است. بسیاری از وقت‌ها هنگام نوشتن غمگین می‌شوم؛ چون تازه می‌بینم سال‌ها به جهان و آدم‌ها جور دیگری نگاه کرده بودم. چیزهایی را دیر فهمیده‌ام؛ درباره‌ی خودم و درباره‌ی رابطه‌ها. این دیر فهمیدن برایم غم داشت. در کنار آن غم، میلی هم بود: اگر چیزی برای من روشن شده است، شاید بتوانم آن را با دیگران در میان بگذارم تا کسی هنگام خواندن، احساس نکند در پرسش‌ها و سردرگمی‌هایش تنهاست.

یکی از خوشحالی‌های بزرگ من زمانی بوده که از شهرهای کوچک یا روستاها پیغامی دریافت کرده‌ام، یا کسی برای تهیه‌ی کتاب نشانی روستایش را برای انتشارات فرستاده است. آن لحظه فهمیده‌ام نوشته‌ای که در تنهایی من شکل گرفته، راهی به زندگی کسی در وطنم باز کرده است.